18.12.2017

Söze nasıl başlayacağını bilemiyor insan bazen. Bir yerden başlayıp bir şeyler yazıp bırakmalıyım ki geride kalmış olsun. En azından bir şeyler söylemiş olayım ben. Ölüm  canımı çok acıtıyor artık. Bir gün benim de tadacağımı bildiğim halde neden bu kadar korkuyorum? Sevdiklerimin yokluğunu düşünmek bana ağır geliyor. Ne kadar acımasız insan var değil mi bu dünyada. Her şeyin boş olduğunu bilmeden kalp kıran ne kadar çok insan var. Bunca şeye rağmen kalbimi temiz tutabilmenin haklı gururu var ben de. Bu kadarcık şeye de sevinmek hakkım diye düşünüyorum. Ne sözlerimi hak ediyor bu dünya ne yakaladığım onlarca anı. Bazı şeyleri kendine saklamalı insan ben bunu öğrendim bu hayatta. Ağladığım, boğuluyor gibi hissettiğim öyle anlar oldu ki ama yine de sabrettim. Bazen çabuk pes eden biri olarak görülsem de aslında kimse bilmedi içimde nelerle mücadele ettiğimi. Neler yaşadığımı da asla bilemezler. Birinin yerinde  olmamız gerekir değil mi bazen bazı şeyleri bilebilmek için. Bazı sözler söylenmeden benimle mezara gidecek bir gün. Bu dünya da garantisi olmayan bizleri ya da kalbi bu kadar yorgun olan insanları daha fazla kurcalamayın yıpratmayın daha fazla. Herkese elimden geldiğince yetmeye çalıştım. Kırılmasınlar diye her şeye dikkat ettim. Umarım bunca şeye değmiştir. Ben inanıyorum ki kalbinde biraz da olsa sevgi barındıran insanlar diğer dünyada karşılaşacaklar. Kaybettiğim bütün insanlar için diliyorum bunu "umarım karşılaşırız. Ne olur beni o zaman hatırlayın". Sevgisizlik, yalnızlık insanı öyle bir uçuruma sürüklüyor ki. Umut ediyorum ki herkesin kalbine sevgi dolsun. Her şeyden önce inanç noktasında ve insanlara karşı. Sevgisizliği yaşamasın kimse. Biraz sevgi kurtaracak belki her şeyi. Bu hayatta kaybetmeyi de gördüm. Bekleyip sabredince güzel şeylerin olduğunuda. Yokluğu da gördüm zenginliği de. Allah beni her türlü şeyle imtihan etti çok şükür. Ama insanın insana yaptığı kötülüğü kaldırabilecek bir bünyeye erişemedim. Ne çok acı var demiş ya. Öyle işte ne çok acı var? Dayanılamayacak kadar çok. Ama bunca şeyden sonra en fazla ne olabilir diyorum kendime. Daha ne olabilir? Bir gün gideceğimi bilerek yaşamıma devam edeceğim. Yine birilerine kırılacağım ama hemen kalbimi yumuşatacağım. Kardeşim 30 yaşına da gelse onunla uyuyacağım. Değeri olmasa da deklanjöre ömür boyu basacağım. Annem kızsa da kahkahalar atacağım. Buna mı ağladın dese de ağlayacağım. Sevmediğim yemekleri yemeyeceğim. İstemediğim şeyleri asla yapmayacağım. Arkadaşımla uzun uzun konuşacağım. Daha çok inanacak Allah'a daha çok dua edeceğim. BÖyle katlanabilirim bu dünyaya. Böyle hayatta kalabilirim. Belki adım dahi atmayacağım sokaklara belki dört duvar arasında kalacağım hep ama iyi ki böyleyim diyeceğim. İyi ki değişmedim diyeceğim. İyi ki yıllardır aynıyım diyeceğim. Antika olacağım belki ama değerimi bileceğim. Hayatta her ne yaşanırsa yaşansın kalplerin temiz kalması dileğiyle...