Öyle..

Yazmak istiyorum şu dakikada bir şeyler. Ya ben nasıl yanlışlar yapıyorum böyle. Ne güzel demiş şair ''Sevgim acıyor.. Kimi sevsem.. Kim beni sevse.. '' . Bir şeyler acıyor. Geçmiyor bir şeyler. Ve ben buna daha fazla tahammül edemiyorum. Ya hüznümü ben kime nasıl anlatayım.. Beni bir Rabbim bilir bu dakikadan sonra. Ufacık bir değeri neden çok görür bazıları. Anlamıyorum ben anlatamıyorum. Canım acıyor.. Hep yanlış insanlara takılı kalıyorum.. Sevgim acıyor bugün benim.. Ben azda olsa değer görmek istiyorum çok mu zor.? O kadar mı zor? Anladım ki epey zor..

...

Sorup duruyorum kendime hiç benim olmayacak birinin nesine bağlıyım diye.
Sahi neyine bağlıyım ben onun. Çocukluktan kalma şu çocukça hislerim..
Ah ah başıma dert açan onlar değil mi zaten..
Ne şekilde olursa olsun geçiyor, bitiyor umursamaz oluyorsun..
Birgün geliyor ve geçiyor geçmez dediklerin. Geçsin, bitsin de zaten..
Bu kadarı yeter. Fazlası acımasızlık olur.. Kalbe bu kadar yük ağır gelir.
Kalbine hiç tanımadığın bir insanı sevdirip sonrada üzülüyorsun..
Hatayı insan en başında yapıyor değil mi..  Olabilir her şey olumsuz olabilir.. Ama geçti..
En umutsuz olduğun gece sabah olmadı mı?
Buda geçecek işte.. Geçti geçiyor..
Her gün biraz daha iyi oluyorsun. Olacaksın.. Olmalısın. Hayatta devam ediyor ve ondan önce değerli bir sürü şeye sahipsin. Peki şimdi;

                                Fazla üzülmedik mi diyorum bir imkansızı durmadan kanatmak niye?

...

Ben kime ya da neye kızgınım. Bugünlerde beni böyle üzenin ne olduğunu anlamıyorum. Bardakta çayım mı soğudu. En sevdiklerim mi terk etti beni. Sahi ben çayı sevmem ki. İçimde dolmayan bir boşluk. Üzülüyorum öyle çok üzülüyorum ki. İnsanların acısı yıpratıyor beni. Üzülen bir insanı işittiğim an her şeyimle yanında olmak istiyorum. Kalbime dokunuyor acısı. Gözümde yaş burnumda sızı oluveriyor. Bir de kalbimden incinmiş olmanın verdiği bir acı var bugünlerde. İyi bir insan düşünüyorum gidip kötü bir insanı seven.. Sonra kötü olanın yaptıklarının yanında ses etmeyen  iyi bir insan..  Bunca olana rağmen iyinin kötü olmasını anlatamıyorum kendime. Oluyor işte, insan, kalbi kötü olana dert anlatınca, kötü oluyor. Artık umursamıyorum gerçi sevgim azalıveriyor. Günden güne eriyip bitecek biliyorum. Şükretmesini biliyor kalbim. Allah'ım yüreği kaskatı kesilmiş olanlardan sen uzak tuttun ya beni binlerce şükür. Allah'ım sen uzak eyle bizi yüreğini sana kapatanlardan.. Allah'ım sen uzak eyle bizi yüreği kaskatı olanlardan..

Gittin..

Gitmek istedin ve gittin bu gerçeği kendime kaç kez söyledim. Kaç kez anlattım kendime. Seni sevmiyordu gitti diyorum. Dinlemiyor beni kalbim söz geçiremiyorum bir türlü. Sahi ya gittin değil mi.. Sabahları günaydın yazmak mıydı seni bıktıran? Yoksa bitmek tükenmek bilmeyen sevgim miydi? Sen neyden rahatsız oldun söyle ben de bileyim. İstedim ki sev ne olursa olsun vazgeçme bizden. Ben çok şey istemedim. Ben istedim biz olalım. Ben istedim ki umudun olsun seninde. Böyle pespembe olması şart değil mavi de olur hatta siyah da yeter ki bizim olsun dedim. Ben bir şeyler dedim işte sen hiçbir zaman dinlemedin. Kabullendim sonra olsun ben yine de sevebilirim dedim kendime. Olmuyormuş meğer.. Sen yine gidiyormuşsun başkasına bir başkasına yol alıyormuşsun meğer.. Şimdi geri dönsen ne olur hiç bilmiyorum.. Sever miyim çok aşık olur muyum yine yeniden inan bilemem.. Şu halimle diyorum kandırıyorum kendimi.. Gittin sen gittin ama ne yazık ben de bitmedin..

Suç bizde

Suç bizde diyorum sonra. Sesimizi işitse ürpermeyecek birini tutup seviyoruz.
Neden seviyoruz ne var bu sevmede. Acı çekmeye meraklı insanlar mıyız biz. Mazoşist belki biraz melankolik, aşırı duygusalız belki . Biz okunmayı bekleyen bir roman, biz karmaşık bir denklem sevdiklerimiz kötü kalpli değil mi? ..

öylesine

Bazen durup dururken üzülüyorum kimisine. Canımı sıkıyorlar işte Bazen böyle sebepsiz ağlamalarım oluyor. Rahatlıyorum aslına içimde biriktirdiklerim akıp gidiyor. Sonra bir an sessizliği dinliyorum. Kendime geliyorum. Rahatlıyorum. Sonra yine aynı şeyler. İnsanlar ne ister sessiz sakin olanlardan. İnsanlar ne ister anlamam kalbi kristal olanlardan..

~ Bence Sevmek

Kendine sevdiğini itiraf ettikten sonra bile geçmez kırgınlıkların. Birde imkansız olur ya hani. İşte en zor gelen de budur insana. Belki günler sürer, belki aylar, belkide yıllar... Ne kadar sürer unutmak.? Bunu zaman anlatacak bana. Her gün , her saat, her dakika , her saniye anlatacak. Hiç susmadan anlatacak. Yollar anlatacak bazen. Bazen yağmur. Bazen şarkılar. Anlatacaklar işte susmayacaklar. Bana kalansa kabullenmek olacak. Kabullenmek olacak bazı şeylerin önüne geçemeyecek oluşumu. İnsanız değil mi.? Acılar,ayrılıklar,sevdalar bizler için.

~

Umursamamaya çalışmak
Çabalamak…
Hatayı hiç mi kendisinde aramaz insan…
Kahve içmeyi sevmeyen insana kahve iç dedirten insan…
Öfkemi bir türlü yenemiyorum…

~

“Biliyordu: Kendi uçurumu yüreğindeydi, bir tek kendine yankı veriyordu.”

—	Murathan Mungan

~

“Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza.
Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana.”

—	murathan mungan

Sevgi dolu bir merhaba

 İnsan bir şeyler yazmak ister bazen. Bazen avazı çıktığı kadar bağırmak.

Bazen bir dost arar dert anlatacak.

Bazen kimselere anlatamazda boğulur insan.