...

Sorup duruyorum kendime hiç benim olmayacak birinin nesine bağlıyım diye.
Sahi neyine bağlıyım ben onun. Çocukluktan kalma şu çocukça hislerim..
Ah ah başıma dert açan onlar değil mi zaten..
Ne şekilde olursa olsun geçiyor, bitiyor umursamaz oluyorsun..
Birgün geliyor ve geçiyor geçmez dediklerin. Geçsin, bitsin de zaten..
Bu kadarı yeter. Fazlası acımasızlık olur.. Kalbe bu kadar yük ağır gelir.
Kalbine hiç tanımadığın bir insanı sevdirip sonrada üzülüyorsun..
Hatayı insan en başında yapıyor değil mi..  Olabilir her şey olumsuz olabilir.. Ama geçti..
En umutsuz olduğun gece sabah olmadı mı?
Buda geçecek işte.. Geçti geçiyor..
Her gün biraz daha iyi oluyorsun. Olacaksın.. Olmalısın. Hayatta devam ediyor ve ondan önce değerli bir sürü şeye sahipsin. Peki şimdi;

                                Fazla üzülmedik mi diyorum bir imkansızı durmadan kanatmak niye?